غزل ۴۲۳ - دستم نرسد به زلف چون شستش

دستم نرسد به زلف چون شستش
در پای از آن فتادم از دستش ۱

گر مرغ هوای او شوم شاید
صد دام معنبر است در شستش ۲

از لب ندهد میی و می‌داند
مخموری من ز نرگس مستش ۳

بیچاره دلم که چشم مست او
صد توبه به یک کرشمه بشکستش ۴

بشکفت گل رخش به زیبایی
غنچه ز میان جان کمر بستش ۵

از بس که بریخت مشک از زلفش
چون خاک به زیر پای شد پستش ۶

چون بود بتی چنان که در عالم
بپرستندش که جای آن هستش ۷

یک یک سر موی من همی گوید
رویش بنگر که گفت مپرستش ۸

نی نی که نقاب بر نمی‌دارد
تا سجده نمی‌کنند پیوستش ۹

عطار دلی که داشت در عشقش
برخاست اومید و نیست بنشستش ۱۰