غزل ۴۲۴ - بیچاره دلم که نرگس مستش

بیچاره دلم که نرگس مستش
صد توبه به یک کرشمه بشکستش ۱

از شوق رخش چو مست شد چشمش
از من چه عجب اگر شوم مستش ۲

دست‌آویزی شگرف می‌بینم
هفتاد و دو فرقه را خم شستش ۳

خورشید که دست برد در خوبی
نتواند ریخت آب بر دستش ۴

چون ماه که رخش حسن می‌تازد
صد غاشیه‌کش به دلبری هسش ۵

صد جان باید به هر دمم تا من
بر فرق کنم نثار پیوستش ۶

جانا دل من که مرغ دام توست
از دام تو دست کی دهد جستش ۷

عقلی که گره‌گشای خلق آمد
سودای رخ تو رخت بربستش ۸

عطار به تحفه گر فرستد جان
فریاد همی کند که مفرستش ۹