شماره ۱۳۴۴ - بتا تا کی کنی این سرگرانی

بتا تا کی کنی این سرگرانی
چرا با ما چنین نامهربانی ۱

زدم در دامن لطف تو دستی
چو گرد از دامنم تا کی فشانی ۲

درون خستگان هجر مخراش
به تیغ زجر جانا تا توانی ۳

مرا بر دل غم عشقت قضا بود
که گرداند قضای آسمانی ۴

تن مسکینم از چشم تو آموخت
دوای نور چشمم ناتوانی ۵

بیا بر دیده ی ما جای خود کن
که ما خاکیم و تو سرو روانی ۶

بیا کاندر سر کار تو کردم
من مسکین تن و جان و جوانی ۷

تو را باشد فراوان بنده لیکن
نباشد چون منت یک بنده جانی ۸

ندارم در جهان غیر از تو یاری
ز روی عجز گفتم تا تو دانی ۹

اگرچه فارغی از حال زارم
به جان تو که چون جان جهانی ۱۰

بیا خوش دار ما را یک زمانک
نگارینا به جام ارغوانی ۱۱