شماره ۱۳۵۲ - دل بدادم به تو ای دوست من از نادانی

دل بدادم به تو ای دوست من از نادانی
تا کشیدم ز غمت این همه سرگردانی ۱

چند طومار صفت پیچ به پیچم بدهی
چند همچون قلمم راست به سرگردانی ۲

قلم از شرح جمال تو به عجز آمده است
زآنکه هر وصف که گوید تو دو صد چندانی ۳

گرچه عشّاق رخت هست فراوان لیکن
کس نبودست به روی تو بدین حیرانی ۴

در دلم هست بسی درد و طبیبان گویند
هر که را هست چنین درد توأش درمانی ۵

بی تکلّف همه در نقش رخت حیرانند
نقش بندان جهان ای بت چین تا دانی ۶

نقش رویت به خیالم همه شب می گذرد
گوید از دیده مرو زآنکه بدو درمانی ۷