شماره ۱۳۵۷ - همچون قلم نگارا چندم به سر دوانی

همچون قلم نگارا چندم به سر دوانی
چندم به تیغ هجران از پیش خود برانی ۱

من بر سر وفایم تو بر سر جفایی
چندانکه من بر اینم تو سنگدل بر آنی ۲

تو راحت روانی تو آرزوی جانی
تو شهره زمینی تو طرفه زمانی ۳

من بنده ضعیفم سرگشته اسیرم
گر رحم می نمایی ور می کشی تو دانی ۴

جان من از فراقت بر لب رسیده جانا
در من نظر کن آخر روزی اگر توانی ۵

یاقوت دُرفشانت تا بست لعل شکّر
بشکست از لطافت بازار لعل کانی ۶

دانم که رحمت آید بر محنت جهانت
گر از سر حقیقت حال جهان بدانی ۷