شماره ۱۳۶۲ - ای جان و زندگانی عمری و شادمانی

ای جان و زندگانی عمری و شادمانی
بر حال ما نظر کن کز لطف می توانی ۱

من سخت ناتوانم جز تو کسی ندارم
از پیش خود مرانم هرچه کنی توانی ۲

من در غم تو زارم وز خود خبر ندارم
لطفی بود به کارم گر از غمم رهانی ۳

عشق تو آشکارا شد چون کنم نگارا
آخر تفقدی کن ای جان ما نهانی ۴

از سوز ما و زاری آخر خبر نداری
تا کی کشم جفایت تا کی وفا ندانی ۵

دانم ترا فراغت از حال زار ما هست
گر در دلت نیایم هم پرسشی توانی ۶

عمریست تا دل من در کار عشق خون شد
بی دوست سیر گشتم از عمر و زندگانی ۷

نرگس میان بستان مخمور بود باری
کز چشم شوخت [آموخت] سستی و ناتوانی ۸

تلخست کام عیشم زهرست بی تو نوشم
جز وصل تو چه باشد مقصود این جهانی ۹