شماره ۱۳۶۷ - جانا چه باشد ار دل ما را دوا کنی

جانا چه باشد ار دل ما را دوا کنی
رحمی به حال زار من بینوا کنی ۱

ای لعل تو چو آتش و روی تو همچو ماه
باشد که از کرم گذری سوی ما کنی ۲

دادی هزار وعده به وصلم ز لطف خویش
باشد کز آن هزار یکی را وفا کنی ۳

عمریست تا ز جور غمت خسته خاطرم
با من بگو تو راست که تا کی جفا کنی ۴

تا کی در وصال ببندی به روی من
تا کی به داغ هجر مرا مبتلا کنی ۵

بر دوستان خویش ستم می کنی چرا
دایم تو کام دشمن ما را روا کنی ۶

ای دل تو تا به کی ننشینی ز جست و جوی
بی شک جهان تو در سر این ماجرا کنی ۷