شماره ۱۳۶۹ - چو شود گر ز من ای جان دمکی یاد کنی

چو شود گر ز من ای جان دمکی یاد کنی
خاطر خسته ما را شبکی شاد کنی ۱

چو شدم از دل و جان بنده تو پس چه شود
گر ز بند غم و هجر خودم آزاد کنی ۲

یک زمانم ز سر لطف خدا را بنواز
تا به کی بر دل من این همه بیداد کنی ۳

وعده وصل بدادی و به جایی نرسید
تا چه باشد که چنین وعده به میعاد کنی ۴

در فراق رخ همچون گل جانان به چمن
بلبلا تا به کی این ناله و فریاد کنی ۵

مدّعی چند میان من و جانان آخر
از سر حقد و حسد این همه افساد کنی ۶

ای دل خسته به قلماش رقیبان نتوان
که تو ترک رخ آن حور پری زاد کنی ۷

با وجود قد و بالای جهان آرایش
نیست واجب که نظر بر قد شمشاد کنی ۸