شماره ۱۴۰۷ - آمد به مشامم ز سر زلف تو بویی

آمد به مشامم ز سر زلف تو بویی
واندر طلبت زد دل تنگم تک و پویی ۱

من گشته چو گویی به جهان در تک و پویم
باشد که بیابم ز سر زلف تو بویی ۲

قدّت ز دو چشمم نشود دور نگارا
زان رو که کند سرو وطن بر لب جویی ۳

گویند که صبرست دوای دل عاشق
صبر دل عشّاق تو سنگست و سبویی ۴

چون دل بشکبید ز دو لعل شکرینش
چون صبر کند دیده ام از روی نکویی ۵

از تاب دو چوگان سر زلف تو یارا
سرگشته میدان تو گشتیم چو گویی ۶

از گوی زنخدان تو سرگشته جهانی
تدبیر چه باشد چو نبردم ز تو بویی ۷