شماره ۳۰ - سرو چمن از عجب برآورده دو دست

سرو چمن از عجب برآورده دو دست
گفتا که، که را قد دلارا چو منست ۱

چون قامت رعنای تو از دور بدید
از خجلت بالای تو بر خاک نشست ۲