خلاصه و رده بندی سنی

هوش مصنوعی: این متن شعری عرفانی است که در آن شاعر از تجربه‌ی عرفانی خود با شراب به عنوان نمادی از عشق الهی سخن می‌گوید. او از حالات روحی و احساسات خود در مواجهه با این تجربه صحبت می‌کند و به فقر و وارستگی در راه عشق الهی اشاره می‌کند. شاعر تأکید می‌کند که برای رسیدن به این حالت، باید از تعلقات دنیوی دست شست و به فقر و وارستگی روی آورد.

رده سنی: 18+ این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی دارد. همچنین، استفاده از نمادها و مفاهیم پیچیده‌ی عرفانی ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد.

ترسا بچهٔ شکر لبم دوش
صد حلقهٔ زلف در بناگوش

صد پیر قوی به حلقه می‌داشت
زان حلقهٔ زلف حلقه در گوش

آمد بر من شراب در دست
گفتا که به یاد من کن این نوش

در پرده اگر حریف مایی
چون می‌نوشی خموش و مخروش

زیرا که دلی نگشت گویا
تا مرد زبان نکرد خاموش

دل چون بشنود این سخن زود
ناخورده شراب گشت مدهوش

چون بستدم آن شراب و خوردم
در سینهٔ من فتاد صد جوش

دادم همه نام و ننگ بر باد
کردم همه نیک و بد فراموش

از دست بشد مرا دل و جان
وز پای درآمدم تن و توش

یک قطره از آن شراب مشکل
آورد دو عالمم در آغوش

یک ذره سواد فقر در تافت
شد هر دو جهان از آن سیه‌پوش

جانم ز سر دو کون برخاست
در شیوهٔ فقر شد وفا کوش

هر که بخرد به جان و دل فقر
بر جان و دلش دو کون بفروش

ور دین تو نیست دین عطار
کفر آیدت این حدیث منیوش

«عطار نیشابوری»
گوهرین | گنجینه های مکتوب | gowharin.ir