هوش مصنوعی:
شاعر در این متن از درد فراق و دوری از معشوق مینالد و خود را به شمعی تشبیه میکند که در فراق یار سوخته و گریان است. او تمام شب را بیدار و گریان بر بالین معشوق میگذراند در حالی که معشوق در خواب است.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مضامین عاشقانه و احساسی عمیق است که درک آن برای مخاطبان جوانتر ممکن است دشوار باشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و زبان ادبی کلاسیک نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
شماره ۱۷۷ - زردم ز فراق روی دلدار چو شمع
زردم ز فراق روی دلدار چو شمع
تا کی بودم دیده خونبار چو شمع ۱
تو خفته و من خراب و گریان همه شب
تا صبح به بالین تو بیدار چو شمع ۲
تا کی بودم دیده خونبار چو شمع ۱
تو خفته و من خراب و گریان همه شب
تا صبح به بالین تو بیدار چو شمع ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۲۷۱
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۷۶ - من سوخته در فراق یارم چون شمع
گوهر بعدی:شماره ۱۷۸ - بر روی دلم نشسته بین گرد فراق
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
