شماره ۲ - ای دل و دیده دل و دیده من پر خونست

ای دل و دیده دل و دیده من پر خونست
سوزش جان من از شرح و بیان افزونست ۱

چشم نم دیده ام از دور فلک پر خون بود
این زمان از غم هجران تو چون جیحونست ۲

دوستانم به تفقّد همه دستان گویند
کای ستمدیده درین واقعه حالت چونست ۳

چه بگویم که درین واقعه بر من چه رسید
هرچه گویم همه دانید کزان افزونست ۴

چون زخار فلک سفله ننالم به ستم
که گل روی تو در خاک لحد مدفونست ۵

در فراق رخ خوب تو چنان می گریم
که رخ جان من از خون جگر گلگونست ۶

لیلی جان من آخر به کجا رفت بگو
که جهانی ز فراق رخ او مجنونست ۷

عمر شیرین چو به تلخی به سرآید ای دل
می کش این درد که بر تو نه بلا اکنونست ۸

از جهان غیر جفانیست نصیبم چه کنم
که مرا پشت دل از غصّه ز غم چون نونست ۹