غزل ۴۹۲ - ای عشق تو پیشوای دردم

ای عشق تو پیشوای دردم
وی درد تو هر زمان و هر دم ۱

آیینهٔ عارضت سیه شد
کز حد بگذشت آه سردم ۲

یک لحظه بر من آی آخر
تا کی داری ز خویش فردم ۳

تا من خط سبز تو ببینم
تو درنگری به روی زردم ۴

گر کار دلم ز دست بگذشت
تا در خطر هزار دردم ۵

گو بگذر از آنکه شست زلفت
دست آویز است و پایمردم ۶

گفتی بگریز و ترک من گیر
کاورد ز خاکی تو گردم ۷

گویی من مستمند مسکین
خونی کردم که آن نکردم ۸

خونم به مریز از آنکه بس زود
من بی تو بسی به خون بگردم ۹

خونم بخوری و نیست یک شب
تا از تو هزار خون نخوردم ۱۰

کو سوخته‌تر کسی ز عطار
یک سوخته نیست هم نبردم ۱۱