شماره ۲۸ - دل سوختست چون به وصالت نمی رسد

دل سوختست چون به وصالت نمی رسد
جان خسته تا به صورت حالت نمی رسد ۱

از حد گذشت کار جمال تو پس رواست
گر عقل ما به کنه کمالت نمی رسد ۲

مه را چه سود گرد فلک تاختن که او؟
با حسن خود به گر جمالت نمی رسد ۳

گفتی که دل به وصل بده راضیم بدین
لیکن دل از غمت به وصالت نمی رسد ۴

مردیم از آرزوی خیال تو پس به ما
وصلت کجا رسد چو خیالت نمی رسد؟ ۵

گر در خطست دل ز غمت حق به دست اوست
کز خط غم به نقطه خالت نمی رسد ۶

با تو مجیر پر نتواند فشاند از آنک
سیمرغ عقل در پر و بالت نمی رسد ۷