غزل ۵۱۹ - سر مویی سر عالم ندارم

سر مویی سر عالم ندارم
چه عالم چون سر خود هم ندارم ۱

چنان گم گشته‌ام از خویش رفته
که گویی عمر جز یک دم ندارم ۲

ندارم دل بسی جستم دلم باز
وگر دارم درین عالم ندارم ۳

چو دل را می‌نیابم ذره‌ای باز
چرا خود را بسی ماتم ندارم ۴

بحمدالله که از بود و نبودم
اگر شادی ندارم غم ندارم ۵

چه می‌گویم که مجروحم چنان سخت
که در هر دو جهان مرهم ندارم ۶

جهانی راز دارم مانده در دل
که را گویم چو یک محرم ندارم ۷

حریفی می‌کنم با هفت دریا
ولیکن زور یک شبنم ندارم ۸

بسی گوهر دهد دریام هر دم
ولی چون ناقصم محکم ندارم ۹

اگر یک گوهر آید قسم عطار
به قدر از هر دو کونش کم ندارم ۱۰