شماره ۶۸ - باز از دو لب به عالم صد شور درفگندی

باز از دو لب به عالم صد شور درفگندی
بنیاد عمر ما را یکباره بر فگندی ۱

بر می ز پر طوطی مهری دگر نهادی
بر گل ز طوق قمری بندی دگر فگندی ۲

گفتم که تا بد از تو خورشید وصل بر من
خود بر چنین سخنها کم سایه بر فگندی ۳

گفتی که خاک من شو تا آب روی بینی
گشتم ولی چو خاکم بیرون در فگندی ۴

تر بود چشم من خود از بهر خشک جانی
تو آمدی و آتش در خشک و تر فگندی ۵

یک روزه وصل جستم گفتی سرش ندارم
زانم خجل که خود را در دردسر فگندی ۶

هر شب مجیر بی تو زان با جگر خورد خون
کورا به وعده کژ خون در جگر فگندی ۷