شماره ۱۹ - کس را فلک ز دست حوادث امان نداد

کس را فلک ز دست حوادث امان نداد
عنقاست داد او که ازو کس نشان نداد ۱

مرغی که بی مراد بر این آشیان نشست
او را جز از مضیق زوال، آشیان نداد ۲

بر شاخ عمر هیچ کسی غنچه ای ندید
کان غنچه را بهار به دست خزان نداد ۳

فرسود عمر خلق بر امید سود او
وین ساده جز به مایه اصلی زیان نداد ۴

برخوان او نواله خوش هست لیکن او
کس را ز خوان، نواله بجز استوان نداد ۵

بس کس که کرد دیده خود خانی از سرشگ
کین نیلگون سپهر مرا ملک خان نداد ۶

گو کیست کز سپهر نمی دید و خون نخورد؟
یا کیست کز زمانه جوی خورد و جان نداد؟ ۷

مسکین جهان چگونه دهد جامه ای کزان؟
یک ریشه نقش بند به دست جهان نداد ۸

از صرف روزگار مجوی ای مجیر هان
چیزی که او به هیچ گرانمایه آن نداد ۹