شماره ۲۱ - جهان فتح من آخر به نوبهار رسد

جهان فتح من آخر به نوبهار رسد
نهال عیش من آخر به برگ و بار رسد ۱

دلی که کوفته رنج و زخم خورد غم است
به عیش و عشرت بی حد و بی شمار رسد ۲

امید هست کزین پس نوا و واله زیر
به بزم ما بدل ناله های زار رسد ۳

اگر به خاطر هرکس ز گلستان جهان
گهی نسیم گل و گاه زخم خار رسد ۴

چشیدایم بسی زخم خار، وقت آمد
که کار ما به گل لعل آبدار رسد ۵

به عذر یک غم دل گیر کز زمانه رسید
نشاط و خرمی و کام دل، هزار رسد ۶

ز خوش دلی و طرب دست باز نتوان داشت
اگر به خاطر ما گه گهی غبار رسد ۷

ز چشم زخم فنا . . .
ز روزگار چنین غم به روزگار رسد ۸

که گفت یا که؟ گمان برد کز زمانه به ما
غم بزرگ به یک سال در دو بار رسد ۹

رسید موسم آن کز شرابخانه لطف
به دست ما مدد جام خوشگوار رسد ۱۰

ز تاب دل به سر زلف تابدار رسیم
چو عاشقی که ز هجران به وصل یار رسد ۱۱

به گوش ما بدل ناله های غمزدگان
حدیث و نکته چون در شاهوار رسد ۱۲

طرب رسد ز پس غم چنانکه وقت خزان
نسیم کوکبه لطف نوبهار رسد ۱۳

خروش بربط و بانگ سرود و ناله چنگ
ز بزم بر فلک سبز زر نگار رسد ۱۴

طراز حاصل این جمله آن تواند بود
که سوی ما مدد لطف کردگار رسد ۱۵