هوش مصنوعی: این متن شعری است که از رنج‌ها و غم‌های زندگی سخن می‌گوید و بیان می‌کند که در این جهان پر از درد و رنج، یافتن آرامش و همراهی دشوار است. شاعر از ناامیدی و بی‌پناهی انسان در برابر مصائب زندگی می‌گوید و اشاره می‌کند که حتی در میان جمعیت نیز کسی را نمی‌توان یافت که بتواند غم‌ها را تسکین دهد.
رده سنی: 16+ متن دارای مضامین عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن برای سنین پایین‌تر دشوار بوده و ممکن است باعث سردرگمی یا ناامیدی شود. همچنین، مفاهیم موجود در شعر مانند رنج، غم و ناامیدی، مناسب مخاطبانی است که از بلوغ فکری کافی برای درک این موضوعات برخوردارند.

شماره ۳۷ - گلی کو کزان رنج خاری نیابی؟

گلی کو کزان رنج خاری نیابی؟
میی کو کزان می خماری نیابی؟ ۱

به دشت جهان هر نفس عاشقان را
غم آید ولی غمگساری نیابی ۲

ازین رهروان گر کسی برشماری
وزان حاصل الا شماری نیابی ۳

مگر کار اهل عدم دارد ار نه؟
ازین جمع نا اهل کاری نیابی ۴

اگر سقف گردون فرود آید از پا
بجز بر سر سوگواری نیابی ۵

نگر گر میان جهان به نگردد
ز دریای غم بر کناری نیابی ۶

مجیر از تو کار جهان برنگردد
که از سبزه ای نو بهاری نیابی ۷
قالب: غزل/قصیده/قطعه
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۳۱۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۳۶ - خرمی رو در کشیدست از جهان
گوهر بعدی:شماره ۳۸ - گر به عالم درد فرقت را همی درمان بدی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.