غزل ۵۴۷ - خویش را چند ز اندیشه به سر گردانم

خویش را چند ز اندیشه به سر گردانم
وز تحیر دل خود زیر و زبر گردانم ۱

دل من سوختهٔ حیرت گوناگون است
تا کی از فکرت خود سوخته‌تر گردانم ۲

چون درین راه به یک موی خطر نیست مرا
پس چرا خاطر خود گرد خطر گردانم ۳

می نیاید ز جهان هم نفسی در نظرم
گرچه بسیار ز هر سوی نظر گردانم ۴

چون ز دلتنگی و غم در جگرم آب نماند
چند بر چهره ز غم خون جگر گردانم ۵

نیست در مذهب من هیچ به از تنهایی
گر بسی بنگرم و مسئله برگردانم ۶

نان خشکم بود و گر به تکلف بزیم
از دو چشم آب برو ریزم و تر گردانم ۷

آری ای دوست به جز دانهٔ خود نتوان خورد
خویش را فی‌المثل ار مرغ بپر گردانم ۸

تا کی از غصه و غم غصه و غم ای عطار
سر فرو پوش که سرگشته و سرگردانم ۹