غزل ۵۴۶ - کجایی ساقیا می ده مدامم

کجایی ساقیا می ده مدامم
که من از جان غلامت را غلامم ۱

میم در ده تهی دستم چه داری
که از خون جگر پر گشت جامم ۲

چه می‌خواهی ز جانم ای سمن بر
که من بی روی تو خسته روانم ۳

چو بر جانم زدی شمشیر عشقت
تمامم کن که رندی ناتمامم ۴

گهم زاهد همی خوانند و گه رند
من مسکین ندانم تا کدامم ۵

ز ننگ من نگوید نام من کس
چو من مردم چه مرد ننگ و نامم ۶

ز من چو شمع تا یک ذره باقی است
نخواهد بود جز آتش مقامم ۷

مرا جز سوختن کاری دگر نیست
بیا تا خوش بسوزم زانکه خامم ۸

دل عطار مرغی دانه چین است
دریغ افتد چنین مرغی به دامم ۹