هوش مصنوعی:
شاعر در این متن با دل خود گفتوگو میکند و از دل میپرسد که معشوق را چگونه دیده است. دل پاسخ میدهد که معشوق طمع به جان شاعر دارد و شاعر این سخن را از دل نشنیده است.
رده سنی:
15+
این متن دارای مفاهیم عاشقانه و فلسفی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و زبان شعر کلاسیک نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۱۴۰ - با دل گفتم چو دلبری بگزیدی
با دل گفتم چو دلبری بگزیدی
بنشین و بگو که با منش چون دیدی؟ ۱
دل گفت که از تو جان طمع می دارد
می دان تو و این سخن ز من نشنیدی ۲
بنشین و بگو که با منش چون دیدی؟ ۱
دل گفت که از تو جان طمع می دارد
می دان تو و این سخن ز من نشنیدی ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۲۵۹
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۳۹ - صد عشوه نغز و دلستان آوردی
گوهر بعدی:شماره ۱۴۱ - ای موی سپید! اگر شبی با یاری
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
