غزل ۵۵۷ - از عشق در اندرون جانم

از عشق در اندرون جانم
دردی است که مرهمی ندانم ۱

بی روی کسی که کس ندید است
خونابه گرفت دیدگانم ۲

از بس که نشان از بجستم
نه نام بماند و نه نشانم ۳

گویند که صبر کن ولیکن
چون صبر نماند چون توانم ۴

جانا چو تو از جهان برونی
جان گیر و برون بر از جهانم ۵

زین مظلم جای خانهٔ دیو
برسان به بقای جاودانم ۶

بی تو نفسی به هر دو عالم
زنده بنمانم ار بمانم ۷

تا عشق تو در نوشت لوحم
مانند قلم به سر دوانم ۸

عطار به صبر تن فرو ده
تا علم یقین شود عیانم ۹