غزل ۵۵۶ - چو خود را پاک دامن می ندانم

چو خود را پاک دامن می ندانم
مقامی به ز گلخن می ندانم ۱

چرا اندر صف مردان نشینم
چو خود را مرد جوشن می ندانم ۲

بیا تا ترک خود گیرم که خود را
بتر از خویش دشمن می ندانم ۳

دلی کز آرزوها گشت پر بت
من آن دل را مزین می ندانم ۴

چو عیسی از یکی سوزن فروماند
من این بت کم ز سوزن می ندانم ۵

مرا جانان فروشد در غمت جان
اگرچه جان معین می ندانم ۶

چنان در عشق تو سرگشته گشتم
که جانم گم شد و تن می ندانم ۷

مرا هم کشتی و هم سوختی زار
چه می‌خواهی تو از من می ندانم ۸

گهی گویی که تن زن صبر کن صبر
علاج صبر کردن می ندانم ۹

گهی گویی مرا بستان ورستی
ز صد خرمن یک ارزن می‌ندانم ۱۰

چون من یک ذره‌ام نه هست و نه نیست
همه خورشید روشن می ندانم ۱۱

فرو رفتم در این وادی کم و کاست
تو می‌دانی اگر من می ندانم ۱۲

درین حیرت دل حیران خود را
طریقی به ز مردن می ندانم ۱۳

که گیرد دامن عطار ازین پس
چو او را هیچ دامن می ندانم ۱۴