شمارهٔ ۱۵ - مطلع ثانی

کجا شد آنکه مرا خان بدو بدی خوش و خرم
که تا شد او دل و چشمم تباه شد ز تف و نم ۱

ز هجر آن لب نوشین که بود همدم جانم
دلم برید و ز چشمم بریده می نشود دم ۲

دلم ز حسرت خالش چو خال اوست پر از خون
قدم ز فرقت زلفش چو زلف اوست پر از خم ۳

دلم نماند ز عشقش ولی بماند غم دل
بدان دلی که ندارم به چند گونه خورم غم ۴

مراست تا بشد از من نوازش بم و زیرم
خروش زارتر از زیر و ناله صعب تر از بم ۵

به داغ اوست مرا جان وز او نیافته درمان
به زخم اوست مرا دل وز او نیافته مرهم ۶

ز دوست دورم و دارم تنی به رنج معذب
ز یار فردم و دارم دلی به درد متهم ۷

لحرقتی لحبیبی یذم من هو ید زی
لشفقتی لعشیقی یلوم مق هو یعلم ۸

اذالبلاء به روحی دنا فقلت تفضل
اذالعناء لقلبی دعا فقلت تقدم ۹

فان بعثت کتابی، فقد ندی و تعدی
وان طلبت جوابا فقد اوتی و تبرم ۱۰

اگر چه گشت پریشان نشاط من ز غم او
امید هست که آید به فر شاه فراهم ۱۱

جهان فر و فراست خجسته پور فریدون
که از سموم نهیبش شود نسیم سماسم ۱۲

زهی تن تو منزه ز شکل های مزور
خهی دل تو مصفا ز فعلهای مذمم ۱۳

بروز تا ملک چین شود سوار بر اشهب
چو شاه هند سحر گه شود پیاده ز ادهم ۱۴

به پشت اشهب و ادهم رسیده باد بر تو
ز هند و چین همه ساله خراج و باج دمادم ۱۵

همیشه از پی نصرت فضای تیر تو صافی
مدام بر سر دشمن قضای تیغ تو مبرم ۱۶

از اختلاف عناصر تن حسود تو مضطر
ز انتقال طبایع دل عدوت مخیم ۱۷

ز بوم صحن سرایت بهشت گوشه گلشن
به سوی بام جلالت سپهر پایه سلم ۱۸

ظفر به تیغ تو غالب هنر ز رای تو خیره
فلک به قدر تو اعلا جهان به جاه تو خرم ۱۹