شمارهٔ ۳۲ - قصیده

نه مهر من طلبی نه سر وفا داری
چو دوستدار توأم دشمنم چرا داری ۱

به دست مهر تو جانم اسیر شد، شاید
به بند هجر دلم چند مبتلا داری ۲

به غمزه خون دلم ریختی روا باشد
به بوسه وجه چنان چند خونبها داری ۳

مرا ندیده کنی چون گذر کنی بر من
تو را نگویم و دانم که سر کجا داری ۴

منم که از دل و جان دوست تر تو را دارم
توئی که از همگان خوارتر مرا داری ۵

مرا نشاید گر در وفا ندارم پای
تو را مباح بود گر سر جفا داری ۶

ولیک صعب تغابن بود که با چو منی
وفا نداری و با یار ناسزا داری ۷

میان نیک و بد و کفر و دین و درد و ستم
ز حکم قاطع خود خط استوا داری ۸

برون جهد ز خم چرخ مرکبت گه سیر
گر از عنانش یک لحظه دست وا داری ۹

زهی خجسته کمیتی که زیر ران ملک
سیاحت قدر و سرعت قضا داری ۱۰

اگر رهات کند شه زمین ساکن را
به باد سیر چو بر آب آسیا داری ۱۱

ز کهربا ببرد خاصیت به قوت تو
اگر تو کاهی در جنب کهربا داری ۱۲

اجل ز لقمه لطف تو ممتلی ماند
گرش ز شربت شمشیر ناشتا داری ۱۳

خدای ملک جهان بر تو ختم خواهد کرد
که در کمال هنر حد منتها داری ۱۴

بسی سوار ز شمشیر خود فنا کردی
بسی دلیر به زندان خود نوا داری ۱۵

مخالف از تو کجا جان برد که روز مصاف
ظفر به پیش رخ و فتح بر قفا داری ۱۶

به فتح ها و ظفرها که کرده در دین
فرشتگان سما را بر آن گوا داری ۱۷

کنون سزاست که این نصرت مبارک را
طراز جمله ظفرها و فتح ها داری ۱۸

سعادت تو چنان باد کز خدای جهان
هزار فتح به سالی چنین عطا داری ۱۹

رسید عید، به عادت طرب کن و می خور
که ملک بی خلل و عمر بی فنا داری ۲۰

منم عطای تو را بنده و یقین دانم
که در ستایش خویشم سخن روا داری ۲۱

چه احتشام بود بیش ازین که در ساعت
به چشم لطف نظر بر من گدا داری ۲۲

خدایا با ظفر و فتح و قهر خصم تو را
بقا دهاد دو چندان که تو هوا داری ۲۳

به طول و عرض چنان باد ملک تو که درو
چو مصر و شام دو صد شهر و روستا داری ۲۴

به حد غرب سر مرز اندلس گیری
به سوی شرق خط ملک تا ختا داری ۲۵

قرار و قاعده ملک چون ترازو راست
برای عالی لا زال عالیا داری ۲۶