غزل ۵۶۹ - دل ندارم، صبر بی دل چون کنم

دل ندارم، صبر بی دل چون کنم
صبر و دل در عشق حاصل چون کنم ۱

در بیابانی که پایان کس ندید
کاروان بگذشت، منزل چون کنم ۲

همرهان رفتند و من بی روی و راه
دست بر سر پای در گل چون کنم ۳

همچو مرغ نیم بسمل بال و پر
می‌زنم تا خویش بسمل چون کنم ۴

بر امید قطره‌ای آب حیات
نوش کردن زهر قاتل چون کنم ۵

چون دلم خون گشت و جان بر لب رسید
چاره جان داروی دل چون کنم ۶

هر کسی گوید که این دردت ز چیست
پیش دارم کار مشکل چون کنم ۷

مبتلا شد دل به جهل نفس شوم
با بلای نفس جاهل چون کنم ۸

نفس، گرگ بد رگ است و سگ پرست
همچو روح‌القدس عاقل چون کنم ۹

ناقصی کو در دم خر می‌زید
از دم عیسیش کامل چون کنم ۱۰

مدبری کز جرعه دردی خوش است
از می معنیش مقبل چون کنم ۱۱

چون ز غفلت درد من از حد گذشت
داروی عطار غافل چون کنم ۱۲