شماره ۵۷ - آن را که همی جست و دلم بخت بمن داد

آن را که همی جست و دلم بخت بمن داد
اکنون بستاند دلم از ناز و طرب داد ۱

از بخت بد آزادم و از یار بشادی
شاد است بمن همچو من آن ماه پریزاد ۲

گر شادم از آن یار وفادار عجب نیست
گز یار وفادار همه خلق بود شاد ۳

گر لاله و شمشاد نروید بجهان نیز
بس باد مرا زلف و رخش لاله و شمشاد ۴

تا من بزیم قصه نوشاد نخوانم
کز دیدن او مجلس من گشت چو نوشاد ۵

چون آهن و پولاد قوی بود جدائی
از تف دلم نرم شد آن آهن و پولاد ۶

بی یار نباشد تن من نیز بزاری
بیمن نبود نیز دل خسته بفریاد ۷

دیگر نکشد بنده ای آزار ز من نیز
اکنون که من از بند جدائی شدم آزاد ۸

غم خوردم بل عاقبت کارنکو گشت
همواره مرا عاقبت کار چنین باد ۹