شماره ۹۰ - از دوست بمن دوش نشان آمد و پیغام

از دوست بمن دوش نشان آمد و پیغام
پیغام دل افروز و نشانهای غم انجام ۱

از حسرت هجرانش بودم چو مه نو
از شادی پیغامش گشتم چو مه تام ۲

هم وعده چنانست که یابد دل ازو باز
هم وعده چنانست که یابد دل ازو کام ۳

آرام و نشاط از دل ما پاک برفتست
تا رفته ز نزدیک من آن ماه دلارام ۴

یارب بسلامت برسان سوی من او را
با شادی و خویشتن بشهر آر بهنگام ۵

گر زآن لب و آن روی نیابیم گل و مل
ما نیز نجوئیم گل از باغ و مل از جام ۶

وام است ترا بر تن من خواسته و دل
وز تو بستانم بمراد دل خود وام ۷

اندیشه بسی دارم و نگویم
زیرا که کسی نیست چاره جویم ۸

کوشم که یکی دوستار یابم
تا جان و دل از غم بدو بشویم ۹

کس را بجهان مهربان نبینم
پس راز دل خویش با که گویم ۱۰

با هر که بگویم نهفته رازی
پیدا کند از شهر گفتگویم ۱۱

زاندیشه وا ندوه دل فکارم
وز حسرت و تیمار زرد رویم ۱۲

آرام همی جویم و نیابم
تیمار همی یابم و نجویم ۱۳

خارند همه خلق یکسر
من بهیده از خار گل چه جویم ۱۴