شماره ۱۲۹ - ای همه از رادی و از راستی

ای همه از رادی و از راستی
جان و دل از راستی آراستی

شمع سخاوت را افروختی
سرو سیادت را پیراستی

بی تو خدا دانی ناقص بود
راست چو پیراهن بی آستی

تا بنشانده است بخیری پدرت
غم ز دل مردم بنشاستی

در دل یاران و دل دشمنان
درد بیفزودی و غم کاستی

طبع تو از راستی آمد پدید
دوست ندارد کجی از راستی

از امرا جمله ترا خواستم
کز شعرا جمله مرا خواستی