غزل ۶۰۵ - ما ز خرابات عشق مست الست آمدیم

ما ز خرابات عشق مست الست آمدیم
نام بلی چون بریم چون همه مست آمدیم ۱

پیش ز ما جان ما خورد شراب الست
ما همه زان یک شراب مست الست آمدیم ۲

خاک بد آدم که دوست جرعه بدان خاک ریخت
ما همه زان جرعهٔ دوست به دست آمدیم ۳

ساقی جام الست چون و سقیهم بگفت
ما ز پی نیستی عاشق هست آمدیم ۴

دوست چهل بامداد در گل ما داشت دست
تا چو گل از دست دوست دست به دست آمدیم ۵

شست درافکند یار بر سر دریای عشق
تا ز پی چل صباح جمله به شست آمدیم ۶

خیز و دلا مست شو از می قدسی از آنک
ما نه بدین تیره جای بهر نشست آمدیم ۷

دوست چو جبار بود هیچ شکستی نداشت
گفت شکست آورید ما به شکست آمدیم ۸

گوهر عطار یافت قدر و بلندی ز عشق
گرچه ز تأثیر جسم جوهر پست آمدیم ۹