غزل ۶۲۱ - گاه لاف از آشنایی می‌زنیم

گاه لاف از آشنایی می‌زنیم
گه غمش را مرحبایی می‌زنیم ۱

همچو چنگ از پردهٔ دل زار زار
در ره عشقش نوایی می‌زنیم ۲

از دم ما می بسوزد عالمی
آخر این دم ما ز جایی می‌زنیم ۳

ما مسیم و این نفس‌های به درد
بر امید کیمیایی می‌زنیم ۴

روز و شب بر درگه سلطان جان
تا ابد کوس وفایی می‌زنیم ۵

پادشاهانیم و ما را ملک نیست
لاجرم دم با گدایی می‌زنیم ۶

ما چو بیکاریم کار افتاده را
بر طریق عشق رایی می‌زنیم ۷

خوان کشیدیم و دری کردیم باز
سالکان را الصلایی می‌زنیم ۸

نیستان را قوت هستی می‌دهیم
خویش‌بینان را قفایی می‌زنیم ۹

اندرین دریا که عالم غرق اوست
بی دل و جان دست و پایی می‌زنیم ۱۰

ماجرای عشق از عطار جو
تا نفس از ماجرایی می‌زنیم ۱۱