هوش مصنوعی:
این متن شعری است که در آن شاعر از عشق و علاقهی خود به معشوق سخن میگوید و بیان میکند که معشوق با وجود برتریهایش، از تکبر و خودخواهی دور نیست. شاعر از تنهایی و بیتوجهی معشوق شکایت دارد و آرزو میکند که معشوق به او توجه کند. همچنین، شاعر اشاره میکند که در جهان کسی مانند معشوق وجود ندارد و ستمگری او بیهمتاست.
رده سنی:
16+
این متن دارای مفاهیم عاطفی و احساسی عمیق است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است. همچنین، استفاده از استعارهها و اصطلاحات شعری ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد.
شماره ۸۲ - با آنکه بهشیاری همتات نمی افتد
با آنکه بهشیاری همتات نمی افتد
از نخوت و جباری بامات نمی افتد
آئی و رقیبانت آیند ز پیش و پس
آخر شبی این بازی تنهات نمی افتد
بر سر بنهی دستی تا جان من مسکین
چون زلف سرافکنده در پات نمی افتد
شب تیره دمی روشن من خالی و تو فارغ
هان می فتدت در سر این تات نمی افتد
ممکن که بدل داری باشد چو تو در عالم
باری به ستمگاری همتات نمی افتد
از نخوت و جباری بامات نمی افتد
آئی و رقیبانت آیند ز پیش و پس
آخر شبی این بازی تنهات نمی افتد
بر سر بنهی دستی تا جان من مسکین
چون زلف سرافکنده در پات نمی افتد
شب تیره دمی روشن من خالی و تو فارغ
هان می فتدت در سر این تات نمی افتد
ممکن که بدل داری باشد چو تو در عالم
باری به ستمگاری همتات نمی افتد
۳۱۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۸۱ - باز دل در عشق رائی میزند
گوهر بعدی:شماره ۸۳ - تو را اگر تو، توئی عالمی شکار بود
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
