غزل ۶۶۳ - در رهت حیران شدم ای جان من

در رهت حیران شدم ای جان من
بی سر و سامان شدم ای جان من ۱

چون ندیدم از تو گردی پس چرا
در تو سرگردان شدم ای جان من ۲

در فروغ آفتاب روی تو
ذرهٔ حیران شدم ای جان من ۳

در هوای روی تو جان بر میان
از میان جان شدم ای جان من ۴

خویش را چون خام تو دیدم ز شرم
با دلی بریان شدم ای جان من ۵

تا تو را جان و دل خود خوانده‌ام
بی دل و بی جان شدم ای جان من ۶

چون سر زلف توام از بن بکند
بی سر و بن زان شدم ای جان من ۷

من بمیرم تا چرا با درد تو
از پی درمان شدم ای جان من ۸

چون رخت پیدا شد از بی طاقتی
در کفن پنهان شدم ای جان من ۹

بر امید آنکه بر من بگذری
با زمین یکسان شدم ای جان من ۱۰

خاک شد عطار و من بر درد او
ابر خون افشان شدم ای جان من ۱۱