غزل ۶۶۲ - لعل تو داغی نهاد بر دل بریان من

لعل تو داغی نهاد بر دل بریان من
زلف تو درهم شکست توبه و پیمان من ۱

بی تو دل و جان من سیر شد از جان و دل
جان و دل من تویی ای دل و ای جان من ۲

چون گهر اشک من راه نظر چست بست
چون نگرد در رخت دیدهٔ گریان من ۳

هر در عشقت که دل داشت نهان از جهان
بر رخ زردم فشاند اشک درافشان من ۴

شد دل بیچاره خون، چارهٔ دل هم تو ساز
زانکه تو دانی که چیست بر دل بریان من ۵

گر تو نگیریم دست کار من از دست شد
زانکه ندارد کران، وادی هجران من ۶

هم نظری کن ز لطف تا دل درمانده را
بو که به پایان رسد راه بیابان من ۷

هست دل عاشقت منتظر یک نظر
تا که برآید ز تو حاجت دو جهان من ۸

تو دل عطار را سوختهٔ خویش‌دار
زانکه دل سنگ سوخت از دل سوزان من ۹