غزل ۶۶۷ - گر با تو بگویم غم افزون شدهٔ من

گر با تو بگویم غم افزون شدهٔ من
خونین شودت دل ز غم خون شدهٔ من ۱

زان روی که چون زلف تو تیره است و پریشان
تو دانی و بس حال دگرگون شدهٔ من ۲

خاکی شده‌ام تا چو قدم رنجه کنی تو
با خاک ببینی تن هامون شدهٔ من ۳

بیم است که ذرات جهان جمله بسوزد
زین آتس از سینه به گردون شدهٔ من ۴

دی گفته‌ام ای جان سر زلف تو چه چیز است
گو دام تو ای مرغ همایون شدهٔ من ۵

پرسیده‌ام ای لیلی من آن که ای تو
گو آن تو ای عاشق مجنون شدهٔ من ۶

گفتم که دهانت چو الف هیچ ندارد
گفتی بنگر طرهٔ چون نون شدهٔ من ۷

آن روز مبادا که بدین چشم ببینم
هندو بچه‌ای را به شبیخون شدهٔ من ۸

جانا به خدا بخش دلم را که گزیده است
مقبول تو را این دل مفتون شدهٔ من ۹

خون دل عطار چه ریزی که نیابی
هم طبع سخن پرور موزون شدهٔ من ۱۰