شماره ۲ - هوای وصل جانانم گرفتست

هوای وصل جانانم گرفتست
غم دلبر دل و جانم گرفتست ۱

دل و دلبر نمی بینم چه دانی
که چون سودای ایشانم گرفتست ۲

چگونه در کشم دامن ز عشقش
که دست دل گریبانم گرفتست ۳

چگونه گل چنم از باغ وصلش
که از خارش گلستانم گرفتست ۴

دل از صبر ارچه می گریم نه ننگست
ره وصل ارچه می دانم گرفتست ۵

ازینم پاره ی نومیدی آمد
که در دشواری آسانم گرفتست ۶

مگر پیدا نمی آمد غمش زانک
نشاط مدح سلطانم گرفتست ۷

ملک بهرام شاه آن گنج رحمت
که در دشواری آسانم گرفتست ۸

بحمدالله که شکر نعمت او
همه پیدا و پنهانم گرفتست ۹