غزل ۶۹۸ - ای دو عالم پرتوی از روی تو

ای دو عالم پرتوی از روی تو
جنت الفردوس خاک کوی تو ۱

صد جهان پر عاشق سرگشته را
هیچ وجهی نیست الا روی تو ۲

صد هزارن قصه دارم دردناک
دور از روی تو با هر موی تو ۳

کور باید گشت از دید دو کون
تا توان کردن نگاهی سوی تو ۴

یافت هندوخان لقب بر خوان چرخ
ترک گردون تا که شد هندوی تو ۵

پشت صد صد پهلوان می‌بشکند
تیر یک یک غمزهٔ جادوی تو ۶

دی مرا خواندی به تیر غمزه پیش
تا کمان بر زه کنم ز ابروی تو ۷

خود سپر بفکندم و بگریختم
کان کمان هم هست بر بازوی تو ۸

نه ز تو بگریختم از بیم سنگ
زانکه دیدم سنگ در پهلوی تو ۹

شد زبان در وصف تو عطار را
درفشان چون حلقهٔ لؤلؤی تو ۱۰