غزل ۷۰۰ - جانا بسوخت جان من از آرزوی تو

جانا بسوخت جان من از آرزوی تو
دردم ز حد گذشت ز سودای روی تو ۱

چندین حجاب و بنده به ره بر گرفته‌ای
تا هیچ خلق پی نبرد راه کوی تو ۲

چون مشک در حجاب شدی در میان جان
تا ناقصان عشق نیابند بوی تو ۳

گشتی چو گنج زیر طلسم جهان نهان
تا جز تو هیچ‌کس نبرده ره به سوی تو ۴

در غایت علوی تو ارواح پست شد
کو دیده‌ای که در نظر آرد علوی تو ۵

در وادی غم تو دل مستمند ما
خالی نبود یک نفس از جستجوی تو ۶

بسیار جست و جوی توکردم که عاقبت
عمرم رسید و می نرسد گفت و گوی تو ۷

از بس که انتظار تو کردم به روز و شب
عطار را بسوخت دل از آرزوی تو ۸