شماره ۷۸ - شده ام بسته گیسوی شکن پر شکنت

شده ام بسته گیسوی شکن پر شکنت
مکش ای گل که بگردن نفتد خون منت ۱

غایت لطف تن از چشم منت کرد نهان
این چه جورست که من می کشم از لطف تنت ۲

خاک گشتم که مرا سایه ات افتد بر سر
کرد نومیدم ازان نیز صفای بدنت ۳

تو بگفتار در آور نه بقول دگران
هیچ راهی نتوان برد بسر دهنت ۴

لب میگون تو دارد سر خون ریختنم
همه دم می شود این فهم ز رنگ سخنت ۵

چند سازد رسن از رشته جان دلو ز دل
مردم دیده کشد آب ز چاه ذقنت ۶

آتشی هست چو فانوس فضولی در تو
نیست خون اوست نمایان شده از پیرهنت ۷