شماره ۱۰۸ - امید بود که خواهد جفای یارم کشت

امید بود که خواهد جفای یارم کشت
نکرد یار جفایی در انتظارم کشت ۱

نکرد گر چه بهر وعده که کرد وفا
هزار شکر که باری امیدوارم کشت ۲

هزار بار مرا زنده کرد لعل لبش
اگر چه غمزه شوخش هزار بارم کشت ۳

مرا نکشت ز بسیاری جفا اغیار
کم التفاتی آن سرو گل عذارم کشت ۴

اگر چه داد ز کشتن مرا امان چشمت
بلای هجر تو رحمی نکرد و زارم کشت ۵

ز درد ساقی این بزم مرده ام که چرا
نداد باده جان بخش در خمارم کشت ۶

فضولی از خط و از خال برده بودم جان
تطاول خم گیسوی مشک بارم کشت ۷