شماره ۱۱۶ - دل دامن هوای تو محکم گرفته است

دل دامن هوای تو محکم گرفته است
مرغی چنان هوای چنین کم گرفته است ۱

از عشق من که بهر تو رسوای عالمم
آوازه جمال تو عالم گرفته است ۲

تا شعله برون ندهد آتش درون
دل رخنهای زخم بمرهم گرفته است ۳

بگذر ز زیر طاق فلک بی توقفی
کز اشکم این بنای کهن نم گرفته است ۴

از کبر حلقه بر در جنت نمی زند
دستی که آن دو گیسوی پرخم گرفته است ۵

بر التفات ساقی ایام دل منه
جامی که می دهد بتو از جم گرفته است ۶

گر هست آرزوی غم عشق دور نیست
ما را که دل ز خاطر خرم گرفته است ۷

در دور عیسی لبت از زلف عنبرین
در حیرتم که بهر چه ماتم گرفته است ۸

رسم طرب مجو ز فضولی که مدتیست
دور از تو خوی با الم و غم گرفته است ۹