شماره ۲۲۷ - گرد گلت کشید ز عنبر حصار خط

گرد گلت کشید ز عنبر حصار خط
شد شاهد جمال ترا پرده دار خط ۱

بنشست گرد رشک بر آیینه ماه را
تا ماه من نمود بگرد عذار خط ۲

روزم بسان شمع سیه شد ز دود آه
تا سر زد از خواشی رخسار یار خط ۳

خطی نیافتیم بمضمون خط یار
خواندیم از صحیفه دوران هزار خط ۴

از دل که سوخت اشک نشان ماند بر رخم
چون مرده که ماند ازو یادگار خط ۵

مرده دلیم چون نخراشیم سینه را
رسم مقررست بلوح مزار خط ۶

بی خط او چه سود فضولی ز زندگی
درکش بحرف هستی خود زینهار خط ۷