شماره ۲۸۷ - آتشم من گلخنی باید که باشد منزلم

آتشم من گلخنی باید که باشد منزلم
نیستم گلبن که از گلزار بگشاید دلم ۱

گر نگفتم حال خود پیش تو معذورم بدار
هستی شوق تو کرد از هستی خود غافلم ۲

آب شمشیر ترا فیض زلال زندگیست
سخت دشوارست مردن گر تو باشی قاتلم ۳

دل فدایت کرد جان شادم که هم صرف تو شد
هر چه حاصل کرده بود از تو دل بی حاصلم ۴

جوهر تیغ تو می خواهم رهاند از غمم
از چنین بحری مگو موج افکند بر ساحلم ۵

گشت مشکل کار من لطفی بکن تیغی بکش
پیش تو سهلست آسان ساز کار مشکلم ۶

نیست مقبولم فضولی دلبران بی شعور
مایل آنم که می داند سوی او پلبلم ۷