غزل ۷۶۹ - گر از همه عاشقان وفا دیدی

گر از همه عاشقان وفا دیدی
چون من به وفای خود که را دیدی ۱

دانی تو که جز وفا ندیدی خود
در جملهٔ عمر تا مرا دیدی ۲

من از تو به جان خود جفا دیدم
تو از من خسته دل وفا دیدی ۳

این است جفا که زود بگذشتی
از بی رویی چو روی ما دیدی ۴

برگشتی تو ز بی دلی هر دم
این مصلحت آخر از کجا دیدی ۵

می‌بگذری و روی تو از پیشم
ما را تو به راه آسیا دیدی ۶

بیگانه مباش چون دو چشمم را
از خون جگر در آشنا دیدی ۷

تا روی چو آفتاب بنمودی
بس دل که چو ذره در هوا دیدی ۸

عطار ز دست رفت و تو با او
دیدی که چه کردی و چها دیدی ۹