غزل ۷۷۳ - هم تن مویم از آن میان که نداری

هم تن مویم از آن میان که نداری
تنگ دلم مانده زان دهان که نداری ۱

ننگری از ناز در زمین که دمی نیست
سر ز تکبر بر آسمان که نداری ۲

من چه بلایی است هر نفس که ندارم
تو چه نکویی است هر زمان که نداری ۳

هرچه بباید ز نیکویی همه هستت
مثل بماند است در جهان که نداری ۴

نام وفا می‌بری و هیچ وفایی
از تو نیاید بدان نشان که نداری ۵

گفته بدی عاقبت وفای تو آرم
این ننیوشم از این زبان که نداری ۶

یک شکرم ده که سود بنده در آن است
زانکه بسی افتد این زیان که نداری ۷

گرچه شکر داری و قیاس ندارد
هست چو ندهی به کس چنان که نداری ۸

گفته بدی خون تو به درد بریزم
تا برهی تو ز نیم جان که نداری ۹

تو نتوانی به خون من کمری بست
خاصه کمر بر چنان میان که نداری ۱۰

بر تن عطار کز غمت چو کمانی است
چند کشی آخر این کمان که نداری ۱۱