شماره ۴۵ - ای دل! بلا بکش چو دلت مبتلای اوست

ای دل! بلا بکش چو دلت مبتلای اوست
خوشنود شو بدانچه مراد و رضای اوست ۱

تن در جفای او نه و از غم مدار باک
کاین غصه و جفا همه عین وفای اوست ۲

قدر قدر چه داند و قاضی هر قضا
آن دل که او نه قابل قدر و قضای اوست ۳

دنیی و دین برای وصالش دهیم و جان
زانرو که دل ز جمله صلاحی برای اوست ۴

فوتی نمی شود اگرش جان فدا کنم
چون جان بود یکی، صد از این جان فدای اوست ۵

چندین بلا ز قامت و بالای پر بلاش
گر می رسد به جان بکشم چون بلای اوست ۶

راهم نمای ای دل! اگر رهبری مرا
تا بگذرم از آنکه نه میل و هوای اوست ۷

بر گرد گرد دامن مردی اگر رسم
جان ها بها دهم که دلم بی بهای اوست ۸

ای غم! دگر به سوی نسیمی گذر مکن
کاین حجره های جان و دلش، خاصه جای اوست ۹