هوش مصنوعی: این شعر عرفانی از عشق الهی و جذبه‌های روحانی سخن می‌گوید. شاعر با استفاده از استعاره‌هایی مانند ماه، خورشید، زلف و گل بلبل، حالات عاشقانه و سوزناک عارفانه را به تصویر می‌کشد. متن به موضوعاتی مانند عشق الهی، فنا در معشوق، ناتوانی عقل در درک اسرار عشق و هدایت الهی اشاره دارد.
رده سنی: 16+ مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از استعاره‌های پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مضامین مانند 'خون دل ریختن' و 'جنایت شحنه عشق' نیاز به بلوغ فکری برای درک صحیح دارد.

شماره ۱۲۰ - ماه بدر از روی خورشیدم حکایت می کند

ماه بدر از روی خورشیدم حکایت می کند
وین سخن در جان اهل دل سرایت می کند ۱

گرچه می خواهد که ریزد چشم مستش خون دل
زلفش از روی کرم چندین حمایت می کند ۲

شهر دل معمور می دارد شه عشقش ولی
لشکر شوقش خرابی در ولایت می کند ۳

کی تواند محرم اسرار عشق او شدن
ابلهی کو تکیه بر عقل و کفایت می کند ۴

شکر ایام وصال گل چه داند بلبلی
کز جفای خار نالش یا شکایت می کند ۵

آنکه مست چشم خوبان نیست ای دل! مجرم است
شحنه عشقش بدین معنی جنایت می کند ۶

هست با حق در میان کعبه و دیر و کنشت
چون نسیمی هر کرا فضلش هدایت می کند ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۲۹۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۱۹ - چشمی که جز مطالعه روی او کند
گوهر بعدی:شماره ۱۲۱ - عقل را سودای گیسوی تو مجنون می کند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.