خلاصه و رده‌بندی سنی 15+

این شعر عرفانی به ستایش فضل خداوند و ارزش‌های معنوی مانند فقر و درویشی می‌پردازد. شاعر از «کپنک» (نوعی پوشش ساده و نماد فقر و تواضع) به عنوان نمادی از تقوا و عرفان یاد می‌کند و علی(ع) را به عنوان الگوی کپنک‌پوشی معرفی می‌نماید. متن بر اهمیت دل‌سپردن به خداوند و دوری از تجملات دنیوی تأکید دارد.

مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از نمادهای خاص (مانند کپنک) نیاز به درک نسبتاً بالایی دارد که برای کودکان مناسب نیست. همچنین، اشعار عرفانی معمولاً برای مخاطبانی با تجربه‌ی زندگی بیشتر قابل درک است.

مشاهده کامل

شماره ۱۶۹ - تا شنیدم سخن فضل خدا در کپنک

تا شنیدم سخن فضل خدا در کپنک
مست و مجنون شده ام بی سر و پا در کپنک ۱

کپنک پوشی جان وصلت درویشان است
بگذر از اطلس و خارا و درآ در کپنک ۲

کپنک پوش علی بود که پوشید نمد
شاه مردان جهان سرور ما در کپنک ۳

(کپنک پوش از آنرو شدم از فضل اله
یافتم تا به ابد سر خدا در کپنک) ۴

به حقارت منگر هیچ نمد پوشی را
که بسی اهل دلانند دلا در کپنک ۵

آن که او معجز رمز از کپنک پوش ندید
تیغ «الا» بزند گردن «لا» در کپنک ۶

سیدا بار دگر از نمد فقر درآ
سر اسماء خدا را بنما در کپنک ۷
کانال گوهرین در ایتا
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۶۸ - ای صبا هست رخ یار بغایت نازک
گوهر بعدی:شماره ۱۷۰ - دولت وصل تو را یافته ام در کپنک
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.